Kloeten in Langedijk

Kloeten in Langedijk

Gepubliceerd op: 13 april 2017

Klap van de kloet

Op een warme zomeravond ging de tuinder er na het eten eens goed voor zitten in het kleine huisje. In het huisje, waar hij zo trots op was, in het huisje wat zo mooi half op de wal stond en half boven de sloot hing. Als hij door het gat naar beneden keek zag hij het kabbelende water van de Langedijker sloot. Hier vond hij de rust na een dag keihard werken op zijn eilandje. Dat vele jaren later zijn huisje niet meer zou bestaan en het zou worden vervangen door een schitterend luxe toilet, kon hij natuurlijk nooit vermoeden. Voor nu zat hij er prima. De wind gierde langs zijn blote kont.

Een minuut of vijf daarvoor waren zijn twee zoont

jes met zijn koolschuit vertrokken. Even lekker uitwaaien op het water. Met de kloet konden ze al goed uit de voeten. De kloet; die lange stok die je vanuit de koolschuit zo mooi een stukje verderop in de bodem van de sloot kunt steken, jezelf aan op kunt trekken en vervolgens jezelf met koolschuit en al mee af kunt zetten. De jongetjes voeren heen en weer over de sloot en wisten dat hun vader altijd rond dit tijdstip naar het kleine huisje ging. Zo ook vanavond. Toen hij eenmaal in het huisje zat kwamen ze in actie. Hun ogen werden groter en ze hadden voorpret. Eindelijk ging het gebeuren.

Ze maakten een bocht en stuurden de koolschuit dicht langs de oever. Het oudste jongetje hield de kloet boven het water terwijl de koolschuit vaart hield. Onder het huisje gaf hij met de kloet een klap op het water waardoor het omhoog spatte, zo tegen de blote kont van zijn vader aan. Die schrok zich wild en gaf een harde brul. Even later kwam hij het huisje uit en zag in de verte zijn jongens lachend wegvaren. Hij balde zijn vuist en glimlachte. Ze hadden hem te pakken. Met een klap van de kloet...

Tom Schotten